تمام اینها رو هم چشم پوشی کنم-همونجور که این یک سال و نیم کردم-نمی تونم از عذابی که از آزار حرف اطرافیان-همکارا-می کشم چشم پوشی کنم.تمام ساعتهای مفید یک روز رو تو اون داروخونه بالا پایین می پرم و هر کاری رو سعی می کنم یاد بگیرم و انجام بدم،آخر هم با یک جمله فاتحه می خونن به همه ی زحمتت و طوری صحبت می کنن که انگار بود و نبودتت رو یکسان می دونن.ظاهرآ این حرفها در پوشش شوخی به خوردت داده می شه ولی جنس حرف هیچ حسی از شوخی رو بهت منتقل نمی کنه.

می تونم بفهمم این نوع حرف زدن ها رو از کجا باید ریشه یابی کرد ولی تقریبآ چیزی به اسم کاسه ی صبر واسم نمونده که جایی هم برای لبریز دور و برش مونده باشه.می خوام محل کارم رو عوض کنم.شاید یک داروخونه ی شبانه روزی.شاید داروخونه ی یک بیمارستان.

همیشه تقصیر خودمه که احساسم قبل از عقل ام دستور می ده و منم مث برده می شینم پای دستورای مسخره ش.هیچ وقت نمی تونم از شرایطم اون بهتره رو انتخاب کنم.شاید اگه همون پنج شیش ماه پیش کار داروخونه ی بیمارستان رو انتخاب کرده بودم الان مث خر تو کار خودم گیر نکرده بودم.بهر حال من تصمیم خودمو گرفتم.

"یک عدد خانوم نسخه پیچ،همه فن حریف!آشنا به دعوا با مشتری های عوضی،متبحر در امر کشتن بیماران،مِن جمله کودکان زیر دو سال،فول انرژی،آمادگی خود را برای کار در هر داروخونه ی شبانه روزی و دولتی اعلام می کند."

نسخه رو پیچیدم و داروش رو برد.یه ربع نگذشته بود که دوباره برگشت."شما که مطمئن نبودین چرا دارو رو دادین؟"تعجب کردم.شک نداشتم که کلونیدین رو درست می خونم.دکتر پشت نسخه رو دوباره نویسی کرده و اینبار به وضوح کلونازپام رو نوشته بود.گفتم شاید دکتر دارو رو دوباره عوض کرده وگرنه اون نسخه کلونیدین بود.دارو رو براش عوض کردم.صدبار نسخه رو نگاه کردم.مطمئن بودم داروی اول کلونیدین بوده."آقای دکتر خیلی هم عصبانی شد وقتی دارو رو دید.گفت وقتی چند تا بچه می ذارن که نسخه پیچی کنن همین میشه!"کپ کردم!زل زدم تو صورت زن.دو حالت بیشتر نداشت.یا این حرفو از خودش زده بود که در اونصورت دوست داشتم دوباره برگرده تو این داروخونه یا آقای دکتر متخصص قلب عوضی تر از اونچه تصور می شه کرد بوده.

نیم ساعت بعد دکتر رسید.آثار عصبانیت و نزدیک شدن به سکته به وضوح تو صورتم بود.نسخه رو به دکتر نشون دادم.بدون اینکه بگم من چی خوندم پرسیدم چی می خونین اینو؟قطعآ کلونیدین بود.دکتر هم همینو می خوند.واسش تعریف کردم چی شده و آقای دکتر محترم چه افاضاتی فرمودن.خوشبختانه دکتر اون نسخه درمانگاه نشسته بود و پیدا کردنش کار سختی نبود.باید تکلیف دارو رو مشخص می کردیم.

"از داروخونه تماس میگیرم.می خواستم با آقای دکتر...صحبت کنم."دکتر عصبانی تر از من با درمانگاه تماس گرفت."خسته نباشید آقای دکتر.فلانی ام از داروخونه تماس میگرم.صبح نسخه ای به اسم فلان مریض اومد اینجا که ظاهرآ کونیدین نوشته بودید.اشتباه از خوندن ماست یا داروی مریض رو عوض کردید؟ظاهرآ فرموده بودید تو این داروخونه چند تا بچه نسخه پیچی می کنن؟!"خیلی ساده بود!آقای دکتر داروی اشتباه برای مریض می نویسه و وقتی مریض برمیگرده پیش اش می فهمه سوتی داده و برای اینکه گند موضوع در نیاد کلونازپام رو دوباره نویسی  می کنه و می فرسته داروخونه.بعد هم برای اینکه کارش طبیعی باشه اون جمله رو میگه.دکتر چند لحظه گوش داد و با یک خداحافظی کوتاه تلفن رو قطع کرد."می خواستم بزنم رو فون که بشنوین.کلی عذرخواهی کرد."

با اشتباه یک آدم عوضی جلوی یک مریض اونجور کوچیک شدم.فقط دلم از این می سوزه که مجبورم اون آدم عوضی رو صداش کنم آقای دکتر!!!!

هنوز پام روی پله ی اول نذاشتم که دوباره می دوئم تو خیابون.یک عق گنده می زنم و مقنعه ام رو می چسبونم جلو دماغم!بوی گند فضا قبل از ورود به سالن اصلی هوا رو به کثافت کشونده.بویی مخلوط از دهن های صبحونه نخورده و نفس های روستایی و پیف و دهن های سیر خورده!مقنعه ام رو می چسبونم به دماغم و از پله ها می رم پایین.

چشمم که به جمعیت می افته،بیرون رفتن از اون در رو می ذارم به حساب ۳-۲ساعت دیگه.هر قسمت رو نگاه می کنم همه پشت سر هم خط بستن.مث چسب نواری می مونن،سر صف قابل تشخیص نیست!

از هر کی می پرسم همه اونطرف رو به عنوان سرصف نشون می دن.خانومی صدا می زنه من آخر صف ام،بیا پشت سر من.میگم جامو نگه دارین تا برسم.تا این جمعیت رو کنار بزنم و به اون طرف برسم قطعآ ۶-۵ نفری به صف اضافه شدن!خنده دارترین صفیه که به همه ی عمرم پشت اش وایستادم!باید تو پنج لاین دور بزنیم تا بخوایم به صف اولی برسیم!

هر پنج دقیقه به اندازه ی نیم گام می ریم جلو!تا جایی که ما وایستادیم و پنج شیش نفر جلوتر صف مرتبه،از اون پنج شیش تا به بعد تو صف آشوبه!مث مار پیچ خورده می مونن.حرص می خورم از دیدنشون.هر کی از راه بیاد راحت می تونه خودشو قاطی اون شلوغیا جا بده.چشم از آدمای جلو برنمیدارم!

"آقا برین جلو.صف رو بچسبونین که کسی جا نده خودشو!"دیگه نمی تونم خودمو نگه دارم.بعد از یک متر جا خالی شدن پسرک به خودش میاد ومی ره جلو!شیطونه می گه برم با یه اردنگی بندازمش از صف بیرون که اینقدر گلابی وار به دوروبرش نگاه نکنه!"آقای نجفی!پنج تا پنج تا بفرست تو!"پیرمرد غرغروئی به سمت اول صف داد می زنه!آقای نجفی مسئول جلو دریه که لیست ها رو باید ببریم اونجا.تقریبآ از دست پیرمرد کچل شده!هر پنج دقیقه یکبار این جمله رو تکرار می کنه!پیرمرد خل وضع می زنه.

"تو غلط کردی که تو صف وستده بودی!مو دیدم همی الان آمدی تو!"کم کم داشتم تعجب می کردم که چطور این شلوغی دعوایی رو ضمیمه نداشته تا الان!یکی به دو می کنن.پیرمرد اظهار نظر می کنه:"اصلآ تقصیر این آقای نجفیه که پنج تا پنج تا نمی فرسته تو!"اینبار دیگه صدای قهقهه ی جمعیت بلند می شه!نجفی به پیرمرد اشاره می کنه که خودت بیا جلوی در ورودی!خوشحال می دوئه اول صف.جمعیت هنوز می خندن!

۱۲/۵ گذشته که می رسیم صف اول!چشم از در بر نمی داریم مبادا کسی بی نوبت سرشو بندازه پایین و بره تو.یک ناشناس مارمولک وار رو یک صندلی تو صف اول نشسته.همه می دونیم تو صف نبوده!یکی رو می فرستیم پیش نجفی که هوای طرف رو داشته باشه که خودشو تو صف ما جا نندازه!پر غضب نگاش می کنیم و نمی ذاریم صف حتی نیم نفر جای باز پیدا کنه!

"لیستتون مشکل داره خانوم!"تقصیر ابله خودمه که به حساب کردنا و درصد گرفتنای همکار پروفسورم اعتماد می کنم و اعداد رو دوباره حساب نمی کنم.حتی با چشم معمولی و بی ماشین حساب هم معلومه که جمع اعدادم اشتباهه!همه ی تو صفی های دوروبر به تکاپو می افتن.یکی ماشین حسابشو میده.یکی لاک غلطگیر در میاره.یکی خودکارشو میاره جلو.درست شبیه دختر خنگی شدم که دو تا درصد و جمع و تفریق رو بلد نیست و بقیه دارن به دادش می رسن!از خودم حرص می خورم!

کارمند بیمه فیش رو می ده دستم.با جمعیت دوروبرم توی صف اونقدر بودم که حالا باید از همشون خداحافظی کنم!پله های بیمه رو دو تا دو تا میام بالا.پام که به کوچه می رسه انگار بوی نفس هام هم تازه می شه!