بهر حال می رم بخوابم.بطرز مرگ آوری کمبود خواب دارم.بعد از سقوط کِیس کذایی از روی پله ها،الان دو روزی می شه که شرش از سرم کم شده.برخلاف انتظارم به هارد ضربه خورده و دچار مغز مرگی شده بود!صحیح تره بگم توی کما رفته بود چون با یک low level format به زندگی برگشت منتها نصب دوباره ی ویندوزش بود که پدرم رو درآورد و تا پریروز علاف نگهم داشت.هرچند که بهتره بگم خرفتی خودم بود که اینقدر موضوع کشدار شد.مودم نصب نمی شد.گفتم حتمآ اون هم ضربه خورده.اعصابم متلاشی بود.هر شب با اعصاب خورد شده از نصب نشدنش و هر صبح با یادآوری این موضوع و بهم ریختن اعصابم بیدار می شدم.یک شکنجه ی واقعی.از اونجایی که از سخت افزارها اندازه ی چغندر هم چیزی سرم در نیم اومد،موضوع رو به علی گفتم و قرار شد بیاد و به مودم نگاهی بندازه.در اولین نگاه فهمید که تو این روزها با سی دی یو اس بی سعی در نصب مودم داشتم!ظاهرآ شباهت دو تا سی دی حتی به این فکر نمی نداختم که محض امتحان هم شده روی سی دی ها رو بخونم!

دیگه هیچی مهم نیست!مهم اینه کِیس لعنتی از این خونه رفته!

"سلام !"خطاب به مخاطب پشت خط بود.همکارم بدون اینکه سرش رو بالا بیاره جواب سلام داد!

"شب بخیر!خسته نباشی!"همکارم صمیمانه از خسته نباشیدش تشکر کرد!سعی میکردم نخندم!جمله ی سوم رو که گفت و بی ربط شد،همکارم به خودش اومد.دیگه کم مونده بود از خنده غش کنم.سرش رو که بالا آورد تفریبآ همه ی داروخونه یک صدا می خندیدن!!

ادا اصولای خنده دار و غذا گرفتن اش از توی دستم و اینکه اجازه می داد نازش کنم،کم کم این امید رو می داد که جونور نیمه وحشی من داره تبدیل به یک حیوون خونگی و رام می شه.از توی دستم تخمه ها رو جمع میکرد و توی کیسه ی بدن اش قایم میکرد و سر انگشتام رو لیس می زد و اگه خیلی حس صمیمیت بهش دست می داد گازای آروم می گرفت.اونقدر الفاظ عاشقانه براش به کار بردم و با کلمات قربون صدقه ای باهاش حرف زدم که هنوز حتی یک بار هم اسم اش رو از دهنم نشنیده و هنوز به اسم اش عادت نکرده!!امیر اردلان اسمی بود که بعد از دو هفته بر و بر نگاه کردن به جثه و هیکل اش واسش انتخاب کردم!البته هنوز جونورم اونقدر کوچیکه که اگه اسم رو روی کاغذ بنویسم طول اسم از طول جونور بلندتر می شه!بگذریم!

شب که رسیدم خونه مثل هر شب با چند تا دونه تخمه و یک تیکه نون تست رفتم سراغ پسرک.تخس بازی در می آورد و قربون صدقه ی غذا خوردنش می شدم.اونقدر مسخره بازی در آورد و با یک نگاه معصومانه به در و دیوار آکواریوم چشم دوخت که مجبور شدم بغل ش کنم و با خودم ببرم توی آشپزخونه.خوشبختانه مامان خواب و بهترین جا برای گذاشتنش،میز اشپزخونه بود!ارتفاع اش به اندازه ی کافی و نمی تونست تو هر سوراح سمبه ای بره و می تونستم مراقب اش باشم.پوست خربزه ی توی سینی حسابی مشغول اش کرده بود.چنان صحنه ی خنده داری جلوی چشمم بود که حیفم اومد ازش فیلم نگیرم.رفتم موبایلم رو بیارم.بلند شدن برای آوردن موبایل همان و در یک حرکت انتحاری خودشو از روی میز به پایین پرت کردن همان!تا به خودم بجنبم فرار کرد و رفت زیر کابینت!دیدن اون صحنه حکایتی جز تا صبح بیدار بودن و دنبال بچه موش گشتن نداشت!اگه مامان می فهمید پای اردلان به آشپزخونه باز شده گوشای جونور که هیچ،گوشای خودمم به تخته میخ می کرد!چراغ قوه رو انداختم زیر کابینت ها.رو زمین می خزیدم و پا به پای بچه موش دور اشپزخونه می چرخیدم!نهایت حماقت یک آدم رو تو قیافه ی اون دختر چهار دست و پای کف آشپزخونه می دیدم!از زیر اون کابینت در می اومد و تا آروم دستم رو به طرف اش دراز کنم،فرار میکرد و سر از اون طرف آشپزخونه در می آورد!بیشتر از یک ساعت بود که خودم رو انتر و مسخره ی یک موش کرده بودم.تنها راهش این بود که خودمو بزنم کوچه علی چپ!یک قوطی دستم گرفتم و بی تفاوت پشت سرش وایستادم!به آروم موندم اعتماد کرده بود و از کابینت ها دور و دورتر می شد.تنها راه هم همین دور کردنش از زیر کابینت ها بود.تا به خودش بیاد قوطی رو گذاشتم روی سرش!احساس زبل بودن بلاخره کار دستش داد!

چشمم که توی آکواریوم بهش می افته،دلم می خوام از گردن بگیرم و خفه اش کنم!

یکی از لَش ترین کیس هایی بود که تا حالا بغل کرده بودم.سنگینی بیش از حدش نمی ذاشت به جلوی پام مسلط باشم.دمپایی رو پام کرده و هنوز پله ی اول رو پایین نرفته،کیس از دستم ول شد!با مهیب ترین صدایی که به همه ی عمرم شنیده بودم چهار تا پله رو افتاد تا به دیوار روبرو خورد!صدایی مث اینکه انگار یک دیوار فرو ریخت!تمام عضلات بدنم از ترس و شوک می لرزید!به فاصله ی سی ثانیه،در طبقه ی دوم باز شد و آقای همسایه با پیژامه و هراسون بیرون اومد!چشمش که به کیس تیکه پاره اش افتاد،فهمید چی شده!اولین جمله اش فدای سرت بود!فدای کدوم سرم؟خاک بر سر همچین سر بی عقل و خیره ای.با چه حماقتی می خواستم اون جنازه رو تا طبقه ی دوم ببرم؟!

به خودم که مسلط شدم دیدم هاردش اصلآ تکون نخورده و فقط در و دیوار کیس از هم پاشیده و جدا شده بود.با اینکه نمیدونستم چه بلایی سر کامپیوترش آوردم،بهش دلداری می دادم فقط در و دیوارش کنده و به قطعات هیچ ضربه ای نخورده!دعا میکردم حرفم راست باشه و سیستم بدون مشکل بالا بیاد.دل و روده رو جمع کرد تا صبح که ببینیم چه گندی زدم!

ضمیمه:هنوز صبح نشده!مث سگ استرس دارم!