موضوع به این بغرنجی هم که فکر می کنم نیست.دوست دارم خودمو بجزونم!حرص بخورم!حرص خوردن با خونم عجین شده!بهم جون می ده!یکدفعه به خودم میام میبینم یک ربعه که دارم با شخصیتهای خیالی دعوا و بحث می کنم،خط و نشون می کشم،تنفرمو بهشون نشون می دم،بعد،از حرص قلبم به تپش می افته!داری چکار می کنم؟ها؟یک آغل تو مغزت ساختی و داری واسه خودت توش می چری!همیشه هر چیز بی اهمیت رو اینقدر بزرگ می کنم!نمی دونم!شاید یادت رفته دختر!سیم خاردارات رو که فراموش نکردی؟؟!! فقط می دونم دلم به شدت یه آغوش بی دغدغه می خواد...شاید فقط برای چند ساعت... یک نمایشگاه فسقلی ِ کتاب توی بیرجند برپا شده.از صادق چوبک کتاب نخونده بودم؛یک کتاب،گزیده ی داستانهای کوتاه اش رو گرفتم.دوستش دارم؛خیلی زیاد!پُره از توصیف ها و تشبیه های لذت بخش!خوندن بعضی قسمتهاش اونقدر واسم لذت داره که چند بار همون پاراگراف رو مزه مزه می کنم.فعلآ که صمیمیت زیادی با چوبک پیدا کردم! : "دل رئیس به دنده هایش می کوبید و رو پرده های گوشش صدای طبل در می آمد.زبانش به سق چسبیده بود.راه گلویش هم آمده بود و حباب های نفس،گلوله گلوله مانند،سنگریزه از آن در و تو می شد.چیزهای رو میز کارش از پشت ذره بین زمخت و پر موج اشک،کج و کوله می شد..." (داستان دسته گل) ضمیمه:این روزا ناجور ذهنم داره با خودش می جنگه!سعی می کنم زیاد با خودم درگیر نشم ولی همه تلاشی که می کنم،به بیدار موندن تا ۳ صبح ختم می شه!! تو این شرایط بیشتر از نصیحت شنیدن،نیاز به حرفایی دارم که بتونه به فکر و تصمیم ام نظم بده.خب،تصمیم ام رو گرفتم،فقط امیدوارم بتونم به اشتباه گذشته سروسامون بدم و نذارم تکرار بشه... نمی دونم چقدر دیگه باید بگذره تا بفهمم عمق حماقت و خرییَتَی که کردم تا کجا بوده.گاهی اونقدر نقش احساس تو تصمیم گیری ام پررنگ می شه و اشتباهی که می کنم غیر قابل جبران،که برای برگشت به وضع عادی تقریبآ خودمو باید به خاک و خون بکشم.اینبار اگه خراب کنم...گند زدم...تموم می شم! من همون آدمی ام که دنیا رو با ادعاها و حرفای مفت اش کلافه کرده بود...حالا چی؟حالا چی؟ فقط اینبار رو اشتباه نکن دختره ی پر مدعا...باشه؟باشه؟باشه؟...(باشه!) یکی از استادها کاندید و از روزی که تبلیغات شروع شده به قدری این آقای استاد مهربون و دوست داشتنی شدن که اگه ۵ دقیقه ی آخر کلاس اش رو هم برسی،با خوشرویی هر چه تمام واست حضوری رو می زنه! ضمیمه:ماشین گاز چهارشنبه ها برای کوچه ی ما گاز میاره.کپسول هنوز تموم نشده بود و عوض اش نکردیم.هنوز یک ساعت از رفتن ماشین نگذشته بود،کپسول تموم و آبگرمکن خاموش شد! ضمیمه:چنان بدجور زبونم رو گاز گرفتم که مثل یک تیکه گوشت اضافی روی زبونم اومد بالا و زخم شده!نارنگی که می خورم انگار اسید می زنم روی زخم اش؛تا ته گوشهام درد میگیره!(محض اینکه بدونین هنوز توانایی هام واسه غر زدن رو از دست ندادمD:!!!) چقدر دلتنگتم دختر...چقدر زیاد... ضمیمه:هیچی به اندازه ی یک دست قشنگ با ناخنهای مرتب و قشنگ تر نمی تونه به حس زیبا پسندی ام ناخنک بزنه! ضمیم:هوا،اینجا،بارونیه.بارون نمیاد.دو قطره می باره و رطوبت اش می مونه تا باز چند ساعت بعد دو قطره ی دیگه بباره.بارش اش فقط محض خشک نشدن ِ لباسایی اند که سه روزه روی بند حیاط دارن سگ لرز می زنن و فعلا هم هیچ امیدی به جمع شدنشون نیست! ضمیمه:من اگه غر نزنم،باید نگرانم شد! ضمیمه:سفارش بافت شل ترین شال گردن ها در اسرع وقت پذیرفته می شود!!!من یک شال گردن باف قهارم!منتها اونقدر گشاد می بافم که یک مشت به راحتی از لای هر دونه ام رد می شه! فکر می کنین من چقدر قوی ام؟اونقدر که بعد از دو هفته مریضی کشیدن و آمپول و دوا و دلتنگی هنوز هم خیلی محکم و پر انگیزه،زندگی تو بیرجند رو تحمل می کنم؟نه!من بچه ننه ام،من شکستنی ام،من ضعیفم و تیکی از پا در میارم.نه!اصلآ هم خجالت نمی کشم از گفتنشون...این مریضی لعنتی که انگار نشونی از خوب شدن هم تو خودش نداشت اونقدر ضعیف و حساسم کرده بود که مثل یک بچه ی ننر و زر زرو توی کوچه درست پشت در خونمون بلند بلند گریه کردم!از مریضی خسته شده بودم،از اون سرمای سوزنده که سینوسها و گلوی چرکی ام رو بیشتر و بیشتر ملتهب و دردناک می کرد،از تکرار هر روزه ی روزایی که شکل عُق شده بودن.هر روز مریضی هر روز سرفه هر روز تهوع و دل درد،هر روز از صبح تا شب خوابیدن زیر یک پتو و شمردن ساعتهایی که فقط می گذشتن.بدون هیچ خاصیتی بدون هیچ فعالیت زنده و مشخصی.من خسته شده بودم.دلم می خواست مثل یک بچه ی مسخره و لوس مامانم کنارم باشه! به قیافه ی لاغر شده و مریضم نگاه کنه و نگران باشه و پرستاریم کنه.دوست داشتم بهانه بگیرم،اذیت کنم،ادا در بیارم،با همه لج کنم و همه ی این کارا رو میکردم. برگشتم مشهد.به هر چی تو اون شهر و بین آدماش بود بدبین و حساس شده بودم.بیشتر از همه به اون خونه که دیگه شکل مریضی شده بود.شکل آنتی بیوتیک،شکل شربت،شکل کپسول،شکل پنی سیلین های لعنتی.الان اینجام.خونه،مامان،بچه ها.اینجا همه چیز خوب و قابل تحمله؛حتی سرفه هایی که ازشون چندشم می شه.نهایتآ یک روز دیگه می مونم و دوباره برمیگردم.اینجا خوب می شم،حتمآ خوب می شم.برگردم دیگه از مریضی نمی نالم،از این روزای بی ریختی که قسمتای بد و چرکی اش گذشتن.حتمآ خوب می شم. ضمیمه:مرسی...واسه همه ی اون کامنتها و رفاقتهایی که گذاشتین.این همه معرفت...من قدر همشو می دونم. مرسی. یکشنبه یک امتحان ترش ِ مزخرف رو که بدم،زندگی به روال عادی اش برمی گرده.دیروز با خوشحالی هر چه تمام یک چراغ نفتی خریدیم و فعلآ زندگیمون از اون وضع سیبری وارش دراومده.گرم ِ آنچنانی نیست ولی همینقدر هست که اگه آب دماغامون چیکه کرد وسط راه قندیل نبنده!چراغ نفتی رو می ذاریم وسط قالی و یک کتری می ذاریم بالاش و سه تایی دورش می شینیم به درس خوندن.حس خوبی داره؛حتی خونمون هم شکل خونه ی مامان بزرگا شده! ضمیمه:بوی نفت سرفه ها و سردردهامو تشدید می کنه.سرفه که می کنم احساس میکنم مغز سرم می خواد از دهنم بپاشه بیرون.صِدام حسابی دو رگه و خر شده! ضمیمه:فکر می کنم یک سرما خوردگی اینقدر حق به آدم بده که سه روز نه موهاشو شونه بزنه نه حموم بره!فعلآ همزیستی مسالمت آمیرزی با جک و جونورای بدنم برقرار کردم! ضمیمه:تمام لعنت هایی که به خروسه فرستادم گریبانگیر مرغ بدبختش شد!دیروز با سر بریده انداخته بودنش وسط باغچه!
دختر کوچک من بس نیست این همه صداقت؟این همه رفتن و قدم زدن در مسیر تنهایی؟
و حالا فقط برای تو می نویسم که..."
س.ع
