دو ساله که می رم بیرجند و میام هر بار روز آخری که قراره برگردم همه ی کارها و برنامه ها فشرده و خفه کاری می شه.اصلآ نمی دونم این چه کرمیه که همه ی کارامو بذارم واسه روز آخر.فقط امیدوارم فردا بتونم تو این هیر و بیر یک وقت واسه نماشگاه کتاب رفتن پیدا کنم.هر چند که آدم باید خیلی خوش بین باشه که فکر کنه تو نمایشگاه مشهد می تونه کتابای هنر به درد بخور پیدا کنه.با خوش خیالی هر چه تمام فردا صبح می رم یک سر و گوش آب بدم ببینم چند تا از کتابای کنکور رو پیدا می کنم یا نه.این دفعه که برم دیگه می ذارم پای خوندن.بچه ننر بازی بَسه.الان بگم؛خَرَم اگه زودتر از 3 هفته یک ماه دیگه برگردم مشهد!

ضمیمه:"باغ فردوس،پنج بعد ازظهر"یکی از بی خودترین فیلمایی که اخیرآ تو سینما دیدم.چرتِ محض!صد بار پولمو می انداختم سطل آشغال بهتر بود تا پولی که واسه بلیط این فیلم دادم!

ضمیمه:راستی امشب که شب آخر نمایشگاه نبوده؟!!!

زمان به وقتِ ساعت روی میزم حدودآ 3 بعد از نیمه شب است.بیشتر از یک ساعت است که روی این تخت وول می زنم و خوابم نمی برد.شاید از سرماست.یک پتوی کلفت تر را بغل میکنم و می کشم روی خودم.پاهایم گرم نمی شوند.مثل دو تیکه چوبِ یخ زده اند.غلت می زنم روی شکمم.دستم انگار اضافی است.یادم نمی آید تا حالا موقع خواب کجا می گذاشتمش!سرم سنگین و دردناک است؛مثل یک ساچمه سفت شده است.

در دستشویی را آرام باز می کنم.کلید برق را چند بار خاموش و روشن می کنم.لامپ سوخته یا اتصالی کرده است؟روشن می شود.مسواکم را برمی دارم.مسواک زدن را دوست دارم؛برایم آرامش بخش است.خمیر دندان را می مالم روی مسواک.تف می کنم توی کاسه ی دستشویی.شیر را باز می کنم.آب قطع است.هر دو شیر را تا ته باز می کنم .فایده ندارد.یک قطره آب هم نمی چکد.

برمی گردم توی تختم.صدای ضعیف گربه ای از توی راه پله می آید.حتمآ دوستم است؛من و این گربه با هم رفاقت داریم!می آید توی پارکینگ و آنقدر می ماند تا وقتی که برایش ظرف ماست یا تکه ای گوشت ببرم.از جلوی در حیاط تا لحظه ای که وارد آسانسور می شوم هم پای من می آید.می داند این کارش را دوست دارم.هیچ وقت دست خالی از حیاط بیرون نمی رود.

کسی در حیاط را باز می کند تا ماشین اش را داخل بیاورد.از پنجره پایین را نگاه می کنم.دانشجوی طبقه سوم است.عمران می خواند.ماشین اش را چند روزی است که عوض کرده.ورنای سفیدش مثل یک عروس توی پارکینگ خودنمایی میکند.بار اول که دیدمش حدس زدم ماشین دکتر باشد؛واحد روبروی ما.شاید هم همسایه ی طبقه ی اول.هر کسی جز این پسرک دانشجو.در ماشینرویِ حیاط قفل است.کلافه می شود.مکث می کند.مردد است.اف اف را فشار می دهد.چیزی می گوید و یک نفر از ساختمان برایش کلیدی را توی حیاط پرت می کند.حتمآ برادرش است.هر دو دانشجو اند.برادرش پزشک است.صبح زود می رود و کمتر کسی توی ساختمان او را می بیند.ورنای سفید با آرامش وارد حیاط می شود.با چشم آنقدر دنبالش می کنم تا زیر پارکینگ می رود.چشم به میدان می دوزم.از این بالا تقریبآ همه ی میدان و بخشی از خیابانهای اطرافش را می توانم ببینم.سکوت شهر بیشتر کلافه ام می کند.انگار همه مرده اند و بین این همه آدم،بی خوابی لعنتی مرا پیدا کرده است.پرده را می کشم.

کامپیوتر را روشن می کنم.صدای فن اش مثل زوزه ی ممتد سگ فضای اتاق را پر می کند.امیدوارم حتی یک نفر از دوستان چتی ام چراغ اش روشن باشد؛حتی آنهایی که چراغم همیشه برایشان خاموش است.آی دی ام بالا می آید.همه ی آدمک ها خوابند.فقط یاهو هِلپر است که با خنده ی اعصاب خرد کن اش نگاهم می کند.وبلاگها را باز می کنم.جز یکی دوتا،هیچ وبلاگی به روز نشده است.دی سی می کنم.

برمی گردم توی تختم.پتو را تا گردن بالا می کشم.خیره می شوم به نقاشی روبروی تخت؛چند مداد رنگی که دو تا آدمک رویشان نشسته اند.صدای ناله ی گربه هنوز توی راه پله می پیچد.شاید جایی گیر کرده است.

توی کتابها می گردم."هملت به روایت مردم کوچه و بازار".پتو را بالا می کشم و کتاب را دستم میگیرم.هنوز دو صفحه هم نخوانده ام.گرم شدن چشمهایم را احساس می کنم.حالتی بین خواب و بیداری ام.یک خلسه ی کیف آور.کتاب را رها می کنم تا خواب از سرم نپرد...صدای شرشر آب...سعی می کنم توجه نکنم...صدای شدید شرشر آب...صدا از کجا می تواند باشد؟باز هم توجه نمی کنم تا خوابم از دست نرود...فایده ندارد.اشتباه نمی کنم.صدای آب از دستشویی می آید...یک ساعت پیش...مسواکی که نزدم...قطعی آب...شیر هایی که تا ته باز گذاشته بودم...چشمهایم سنگین شده اند.می خواهم گوشهایم را بگیرم و همه چیز را فراموش کنم.

با سعید توی کلاسای طراحی بود که صمیمی شدم.تا قبلش یک آقای عامری بود و تموم!می اومد و می رفت و یک سلام و خداحافظ.رو اون نیمکت جلوی در دانشکده نشسته بودم.سعید هم اومد نشست.از در و دیوار حرف می زد.بی ربط و با ربط!از بی رودرواسی بودنش خیلی خوشم اومد.همه ی برخورداش یکجور دیگه بود.با هیچکی تعارف نداشت.حرف خودشو می زد.کلاسای طراحی بیشتر و بیشتر صمیمیمون میکرد.عکاس روزنامه خراسان جنوبی بود.دفتر روزنامه درست اول کوچه ی خونه ی ما و رفت و آمدامون با هم هماهنگ شده بود.کشته شدن فاطمه ی حدادی تو اون جاده و مراسم سوم و هفتم و ... .همه چیز باعث گره خوردن بیشتر و بیشتر بچه ها بهم شد.تو اون مراسم بچه ها واقعآ لطف و صمیمیت هاشونو ثابت کردن.دوستی من و سعید پر رنگ تر میشد.اردوی کرمان و یزد و امتحانا و... .نمی دونم چرا اونجوری شد.با امیر به شدت مشکل پیدا کرده بودم،تقریبآ به آخر خط رسیده بودیم.به شدت ضربه خورده بودم.نمی ذاشتم کسی اون شدت آواری که رو سرم ریخته بود رو حس کنه.نه ظاهرم نه حرفهام.می خندیدم ولی پشت همه ی خنده هام یک کوه گریه بود.بد بود...بد ضربه ای خورده بودم.تو همه ی اون روزای چرک و سیاه سعید کنارم بود.هیچ وقت تا اون روزا روح بزرگ سعید رو درک نکرده بودم.کمکم کرد.خودمو دوباره پیدا میکردم.شاید همون روزا بود که رنگ و شکل رابطمون تغییر میکرد.اشتباهم از همونجا بود.عذاب وجدان پیدا کرده بودم.سعید رو دوست داشتم ولی دوست داشتن سعید از جنس دیگه ای بود.با بدترین کلمات از خودم دورش کردم.رفت.ازش بی خبر نبودم.می دونستم داره چه عذابی میکشه.به خاطر خودش باید کنار میکشیدم.عکاسی اش رو جدی تر و جدی تر دنبال میکرد.واسش خوشحال بودم.استعدادش چشمگیر بود.مسابقه،اردوهای عکاسی،نمایشگاه جمعی،... .احساس غرور میکردم.سعید عامری؛می تونستم با افتخار بگم دوست صمیمی من بوده.سعید کوچیکی که قدمهاش خیلی خیلی بزرگتر از خودشه.این همه پله رو با هم رفته بالا و حالا...به خودش هم گفتم؛می گم که همه بدونن؛واقعآ به تو و هنرت افتخار میکنم سعید عامری.

ضمیمه:شاید انگیزه ام واسه نوشتم این پست خبری بود که دیشب واسم اس ام اس زد.فقط می تونم بگم واسه خوشحالی ات خوشحالم.

از صبح با فرزانه رفتم تعلیم رانندگی،بعد بردم رسوندمش تا دانشگاه و رفتم تا بیمارستان پیش مامان که چند تا جعبه ی محکم بیارم واسه وسائلی که قراره ببرم بیرجند.از اون سر شهر دوباره برگشتم قاسم آباد تا دانشگاه دنبال فرزانه.تصمیم به خونه رفتن بود ولی دیدیم شرارت خونمون بدجور بالا کشیده!عمری که می تونستیم از اون موقع بریم خونه و مثل بچه خوبا بشینیم پای تلویزیون و در و دیوار تماشا کنیم!واسه خودمون گاز دادیم و خندیدیم و کِرمِمون رو که خوب خوابوندیم برگشتیم خونه!فکر میکنم دیگه 5 گذشته بود که رسیدیم خونه.خسته نبودم!له بودم!احساس لهیدگی ام بیشتر هم میشد وقتی فکر میکردم الان باید بشینم این همه خرت و پرت رو جمع کنم و برم تا ترمینال.بچه ها که خبر دادن کلاسا تا آخر هفته تشکیل نمی شه انگار یک مشت خون با فشار فرستادن تو رگهام!می برنشون شهر سوخته و تا پنج شنبه هیچ کلاسی تشکیل نمی شه!خدائی که هیچی به اندازه ی این تعطیلیای مفتی به آدمای حال نمی ده!

فرزانه آموزشگاه رانندگی ثبت نام کرده و امروز اولین جلسه ی تمرینش بود.به سلامتی چیزی به اسم ترمز در مرام و فرهنگِ رانندگی خواهر ما وجود نداره!ترمز هم می کنه همه رو با سر می فرسته تو شیشه ماشین!فقط همینقدر که وقتی پیاده شدیم اونقدر ترمز های خیالی کرده بودم و پاهامو به کف ماشین فشار داده بودم احساس میکردم پنجه های پام در حال سوراخ شدن و یک چیزی ته معدم درحال غلغل کردنه!

خوشم میاد که ذات این بچه کلآ بی عقل و نترسه!یک ساعته از تمرین برگشته اصرار داره شب خودش تا دانشگاه رو با ماشین بره!

شاید فردا برم مشهد.شایدی که بکار بردم فقط جنبه ی خودعزیزی داشت چون قطعآ تصمیم دارم برگردم!باید برم و کتابام رو بیارم و کم کم واسه کارشناسی خوندن رو شروع کنم.یه ذره انگیزه واسه خوندن لازم دارم.از یه ذره خیلی بیشتر!مرگمه دوباره خوندن.حاضرم جون بدم ولی دیگه واسه کنکور درس نخونم!

ضمیمه:اوضاع مالی از وخیم یک مرز اون ورتره!در مرز ورشکستگی بی سابقه ای قرار دارم!

متنفرم از این کتاب.معلق بودن و پوچی آدمای داستان رو به خودم منتقل میکنه.نمی دونم چرا ایندر اصرار به خوندنش داشتم...تموم شد!می رم یک سیب از یخچال برمی دارم و سعی می کنم گلی ترقی و کتابش رو بین گازهای آبدار و شیرین سیب ام فراموش می کنم.

خونه تاریکه و حس ندارم بلند بشم و چراغا رو روشن کنم.مثل یک احمق نشستم و چند ورق از کتاب گلی ترقی رو خوندم و انگار تمام احساسهای بدم تشدید شده!"من هم چه گوارا هستم"رو دوست ندارم.از این کتابش متنفرم،حتی از شخصیت گلی ترقی وقتی داشته این داستانها رو می نوشته.چرکه،اعصاب خرد کنه،هر دفعه با حرص کتاب رو می بندم!فقط از تنها چیزی که تو این کتاب حال کردم این جمله بود:"به بی تفاوتی و قناعت یک مرغ خانگی می ماند!"اگه خودشو می کشت نمی تونست تشبیهی از این تمیز تر پیدا کنه!

ضمیمه:دیروز صبح،بعد از شاید بیشتر از پنج ماه،تو یک خیابون با امیر روبرو شدم!خودمو به بی تفاوتی یک مرغ خونگی گرفتم(دقت نویسنده رو در بکار بردن تشبیه حال کردین؟!)ولی همه ی سلول های بدنم از شدت هیجان در حال نفس نفس زدن بودن!

-جدی می گی؟مرتیکه ی بی شرف میریم ازش شکایت می کنیم.

-نه تورو خدا،آبروریزی می شه!...

این یک واقعیت کوچیک و چندش آور از زندگی یک دختره!به ناموس ات دست درازی کنن،بهت توهین کنن،به حق ات بی احترامی کنن،اول و آخرش باید کوتاه بیای.باید همون جا هر چی بوده رو تو نطفه خفه کنی تا کار به رسوایی و آبروریزی نرسه!چون تو دختری،چون اینجا یک کشور اسلامیه!،چون آبروی توست که ریخته می شه،واسه یک مرد یا پسر چه فرقی می کنه؟تو باید با نجابت باشی،تو باید از حق ات چشم پوشی کنی،تو نباید می خندیدی،میدونی که!چون تو دختری...

امروز رفتیم از اون راننده شکایت کردیم و فعلآ اجازه حرکت تمام اتوبوسهای اون تعاونی لغو شده تا یکشنبه که صاحب شکایت از مشهد برگرده و هویت راننده رو تایید کنه.

می گن دنبال شکایتتونو نگیرین،جز دردسر و آبرو ریزی و دشمن تراشی چیزی واستون نمی ذاره!بعدش چی؟من گذشتم،آتنا گذشت،اون دختری که دفعه ی بعد پشت سر همون راننده باید بشینه هم گذشت،پس کی باید واسه حقی که خودمون داریم ازش می گذریم تلاش کنه؟!

سعی می کنم بشینم به حال خودم و اطرافیانی که این وحشی رو تحمل می کنن تاسف بخورم!

ضمیمه:چقدر دردناکه که جلوی ده جفت چشمی که پشت سرت جلوی دستگاه بانک منتظرن،مجبور باشی هزار تومن از دستگاه پول بگیری!

ضمیمه:اینجا سرد شده،سرد نه!پوست از سرت کنده می شه!ژاکت می پوشیم و یک چایی داغ رو ذره ذره می دیم تو خون مون و به درز دیوار می خندیم!دلم واسه ی این روزا تنگ می شه...

ضمیمه:این دفعه که برگردم مشهد،قطعآ کسی در خونه رو واسم باز نمی کنه!باز هم بکنه با یک اردنگی پس می فرستنم!ظرفیتشون از دیدنم مالاماله!

جمعه ها باید ذات نحسشونو همیشه با خودشون داشته باشن!مثل همیشه مریض و سادیسمی و کش دار عین ِ دماغ!

ضمیمه:هیچکی نمی خواد به من بگه چه اتفاقی داره می افته؟!دارم از کنجکاوی می سوزم!

دو روز تعطیلی ِ چرت!به معنای واقعی چرت و مسخره.آیات و عظام چشمشون که به ماه افتاد چنان ذوق مرگ شدن که مغزشون هنگ کرد!حالا گور بابای مملکت که دو روز رسمآ فلج شد.بگو به ما چه؟فعلآ تعطیلی ها و کلاس پرسپکتیوی که تشکیل نشد رو خوش است!!

ضمیمه:۱۰میلیارد دلار رو که به پول خودمون تبدیل کنیم،حدودآ چند تا صفر جلوش می خوره؟فقط می دونم از صفر هفتم هشتم که می گذره واسه بقیه اش حوصله ام سر می ره!منم که چندشم می شه از پول!

ضمیمه:بشینم فکرامو بکنم شاید بد نباشه اسم این وبلاگ رو بذارم شکارچی سوسک!