بعد از خوندن دو تا ترجمه متفاوت از کتاب صد سال تنهایی،حالا می فهمم که مترجم چه نقش برجسته ای می تونه تو یک شاهکار ادبی داشته باشه.یک سال پیش این کتاب رو خونده بودم ولی درست یادم نیست اسم مترجم چی بود:آقا یا خانم محیط.باور کنید هر دفعه که میخواستم این کتاب رو باز کنم که بخونم،احساس می کردم می خوام یک داروی تلخ رو بخورم!هر صفحه ای که ورق می زدم با خودم فکر می کردم گارسیا مارکز بخاطر چیه این کتاب به چنان شهرتی رسیده بوده؟!!!اگه شما هم برید و اون ترجمه رو بخونید با من هم عقیده می شید!حالا دارم ترجمه ی بهمن فرزانه رو می خونم و وافعآ انگار که دارم یک کتاب دیگه رو می خونم!همه کتاب رو دوست دارم بجز اون صفحاتی که از جنگ نوشته.اصلآ از قسمتهای جنگیه کتابا خیلی بدم میاد.حتی کتاب بربادرفته رو که به اندازه انگشتای دستم خوندمش،به قسمتهای جنگش که می رسه،می خوام تند تند ورق بزنم که مزه کتاب از دهنم نیفته.حتی جمله ای که از ناتالیا جینز بورک،رو جلد کتاب نوشته شده به اندازه کافی می تونه خواننده رو به خوندن کتاب وادار کنه:"اگر حقیقت داشته باشد که می گویند رمان مرده است یا در احتضار است،پس همگی برخیزیم و به این آخرین رمان سلام بگوئیم!".

راستی اگه هر از گاهی از دستم در می ره و یک ذره اینجا رو عشقی مشقی اش میکنم ببخشینم! این احساسه قلمبه که میشه،کار دست نویسنده میده!بین خودمون بمونه...