از خودم بدم میاد.جدی میگم!آدم اینقدر بی انگیزه و بی هدف جز اینکه بره بمیره هیچ کار دیگه ای نباید انجام بده...من نیاز به یک کم انگیزه دارم انگیزه خونم شدیـــــــدآ پایین اومده.درس نمی خونم و عذاب وجدان داره خرخرمو می جوئه!یک نفر یک کم منو دعوا کنه یا لااقل یک کم انگیزه به خونم تزریق کنید.نمی دونم چی با خودم فکر کردم وقتی اون همه کتاب رو بار زدم و جو گیر شدم و آوردمشون مشهد که مثـــــــــلآ درس بخونم!خب دقیقآ هدفم این نیست که هندونه بدم زیر بغل ِ جماعت پسر ولی از یک اخلاق پسرا خوشم میاد و اونم اینه که وقتی گذاشتن پای یک چیزی،تا آخر اون راه رو میرن.صد بار با خودم عهد بستم که یک کم مردی از خودت نشون بده و یک هدف واسه خودت مشخص کن و اینقدر مثل گربه دور خودت نچرخ و وقت و عمرت رو آتیش کش نکن؛ولی چه فایده که غلظت ِ دختری ِ خونم زیاده!جون به جونمون هم کنن،آخرش باید به قر و فرمون برسیم!چقدر دردناک که آدم از اون چیزائی که تو زندگی ازشون لذت می بره هم عذاب بکشه!

چقدر داستان درخت گلابی لطیف و پر احساسه.تو نویسنده های زن معاصر، گلی ترقی یک شاهکار تمام عیاره.با وجود آدمایی مثل گلی ترقی، بارها به مونث بودن خودم بالیدم.

راستی من خونه ام. برگشتم ولی نه از سر دلتنگی...هنوز ظرفیت دلتنگی ِ خودم پر نشده بود ولی خب از مقامات دستور رسید که اگه می تونی یکی دو تا کلاس رو دودر کن و بیا مشهد.از این دنیا همین مامان رو که بیشتر نداریم،باید دربست نوکرش باشیم!

گاهی وقتا-یعنی یک کم بیشتر از گاهی وقتا-اونقدر رفتاراش آزار دهنده و اعصاب خرد کن میشه که می خوام سرم رو بکوبم تو دیوار از دستش ولی باز با خودم میگم تو هم اگه قرار بود هم مامان باشی هم بابا و یک زندگی با همه بدقوارگی هاش رو شونت باشه،شاید بیشتر از این بد می بودی.که تازه اونم از بد بودن مامان نیست؛تقصیر ِ همه ی گنده خواهی ها و پر مدعاگری های خودمه.من فقط خوب بلدم شعار بدم؛ دختر باید اونقدر قوی باشه که یک مرد بتونه بهش تکیه کنه ، دختری که نیازمند یک مرد یا پسر تو زندگیش باشه آبروی جامعه مونثین رو زیر سئوال میبره؛ پای عمل که می رسه فقط  یک زر زروی  درجه یکم!

احساس میکنم اگه برنمی گشتم فرزانه منفجر می شد از این حجم حرفی که تو گلوش گیر کرده بود؛از لحظه ای که صبح پام رسیده به خونه داره حرف می زنه تا همین الان.چند روز پیش یک مطلب خونده در مورد اثرات قرص های اکستازی و یکی از عوارضش فک زدن های طولانیه و حالا خودش به این نتیجه رسیده که احتمالا قبل از اومدن من یک اکستازی خورده بوده!خدا رحم کرده که هر روز بهم میل می زنیم و یک روز در میون زنگ می زنه خوابگاه و الا تا الان باید جسد فرزانه رو تحویل می گرفتم در حالیکه از شدت بالا آوردن کلمات به خفگی رسیده بوده!